Nie dostajemy go w gotowej formie, nie przychodzi z instrukcją ani z obietnicą, że będzie równe i gładkie. Dostajemy kawałek czasem miękki i ciepły, czasem twardy od zimna, zapomniany w kącie. I to od naszych dłoni zależy, co z nim zrobimy. Na początku jest plastyczne. Łatwo je ugniatać marzeniami, nadziejami, cudzymi słowami. Dajemy się kształtować temu, co mówią inni… rodzinie, światu, przypadkowym ludziom. Czasem ktoś zostawi w nas odcisk palca zbyt głęboki. Czasem coś pęknie. Ale plastelina ma jedną niezwykłą cechę: nawet jeśli się rozpadnie, można ją połączyć na nowo. Może już nie będzie idealnie gładka, ale będzie prawdziwa. Życie jak plastelina brudzi ręce. Trzeba się ubrudzić emocjami, porażkami, decyzjami, których nie da się cofnąć. Czasem coś wyjdzie krzywo. Czasem zrobimy kształt, który wcale nam się nie podoba. I wtedy przychodzi moment wyboru: zostawić go takim, jaki jest, czy zgnieść wszystko i zacząć od nowa. Bo w życiu, tak jak w plastelinie, nie ma ostatecznych form. Są tylko etapy. Bywa, że życie twardnieje. Przez ból, straty, zmęczenie. Wtedy wydaje się, że już nic się nie da zmienić. Ale wystarczy odrobina ciepła: rozmowa, dotyk, zrozumienie, chwila ciszy. I znów staje się podatne. Znów pozwala się formować. Może ostrożniej, wolniej, z większą uważnością, ale wciąż. Najpiękniejsze w tej metaforze jest to, że nie musimy tworzyć arcydzieł. Plastelina nie ocenia. Nie porównuje. Pozwala być niedoskonałym. Pozwala zostawić ślady palców… dowód, że ktoś tu był, że ktoś próbował, że ktoś czuł. Życie nie musi być rzeźbą do podziwiania. Wystarczy, że będzie nasze. A jeśli kiedyś spojrzysz na swoje życie i pomyślisz, że wyszło nie tak, pamiętaj: plastelinę zawsze można wziąć w dłonie jeszcze raz. I spróbować inaczej.
https://www.youtube.com/watch?v=G6zXraPFiDM&list=RDG6zXraPFiDM&start_radio=1
Último jogo
