Święta tuż-tuż, kochani, więc znowu z przyjemnością wracam do tej przestrzeni, w której mogę dać upust emocjom.
Tym razem ktoś dołożył coś od siebie do moich słów i uczuć — i tak z wiersza powstało coś, co idealnie oddaje to, co wtedy czułam.
Jeśli zechcecie po raz kolejny zatrzymać się na chwilę przy moim tekście — a tym razem także przy muzyce — będzie mi bardzo miło❤️ 

Zima to szalenie bezwzględna pora zamiera wkoło wszystko... Ptaki nie śpiewaja, kwiaty nie kwitna wszystko zastyga w bezruchu...Sypie śnieg wielkie płatki spadają mi na skrońWszyscy sumują bilans zyskow strat... rok umiera...Ludzie szykują się do świąt niby ciepłych rodzinnych...Bóg się rodzi moc truchleje...Czemu tylko w sercu moim lód i...  puste miejsce przy stole...

n@di

https://www.youtube.com/watch?v=R-TvESglbMI HIT NA ŚWIĘTA :) :) :)

https://www.youtube.com/watch?v=MRczbcXT6SA

w szkole
nauczono mnie
NIC
lawiruję
doświadczeniem
prywatnym
autos+opsis

wyjenty

Nie jestem osobą, którą da się opisać jednym zdaniem. I w pewnym momencie przestałam próbować. Przestałam skracać siebie, upraszczać myśli i wygładzać to, co we mnie ostre, tylko po to, żeby było łatwiejsze w odbiorze. Zrozumiałam, że kiedy próbuję być „do przyjęcia”, tracę coś znacznie ważniejszego — spójność ze sobą.

Jestem uważna. Czasem aż za bardzo. Zauważam drobiazgi, które inni pomijają, i zapamiętuję rzeczy, które według świata „nie mają znaczenia”. To nie zawsze jest wygodne, ale to właśnie z tego miejsca patrzę na ludzi i na życie. Nie interesuje mnie powierzchnia. Interesuje mnie to, co pod nią.

Pracuję z osobami starszymi. To zawód, który bardzo szybko weryfikuje charakter. Tu nie wystarczy empatia deklarowana w słowach ani poprawne zachowanie. Tu wszystko widać od razu. Czy jesteś obecna. Czy słuchasz naprawdę. Czy potrafisz zwolnić, kiedy świat każe przyspieszać. Starsi ludzie nie potrzebują kogoś, kto „robi swoje”. Potrzebują kogoś, kto jest.

Ta praca nauczyła mnie cierpliwości, ale też odwagi. Odwagi, żeby stawiać granice. Empatia bez granic wypala. Granice bez empatii zamieniają relację w chłodną procedurę. Bardzo długo uczyłam się, jak być dokładnie pomiędzy. Jak pomagać, nie zatracając siebie. Jak być blisko, ale nie dać się zniknąć.

Jestem konkretna. Bezpośrednia. Nie mam w sobie potrzeby mówienia rzeczy „na około”. Jeśli coś obiecuję, to dlatego, że wiem, że mogę to dowieźć. Jeśli czegoś nie mogę zrobić, mówię to wprost, nawet jeśli komuś jest z tym niewygodnie. Coraz mniej interesuje mnie bycie miłą. Coraz bardziej — bycie uczciwą.

Jestem osobą, która słucha. Naprawdę. I wiem, że to bywa trudne dla innych, bo kiedy ktoś słucha uważnie, nie da się już schować za automatycznymi odpowiedziami. Słuchanie obnaża. Pokazuje, gdzie ktoś omija prawdę, a gdzie sam się jej boi. Ja się tej prawdy nie boję — nawet jeśli czasem jest ciężka.

Po pracy nie odkładam wrażliwości na półkę. Nadal obserwuję ludzi. Nadal analizuję słowa, gesty, cisze. Nadal noszę w sobie cudze emocje, choć uczę się je odróżniać od własnych. Piszę, bo pisanie jest dla mnie sposobem na zachowanie równowagi. Bez niego świat byłby zbyt głośny.

Nie piszę po to, żeby tworzyć wizerunek. Nie interesuje mnie rola ani etykieta. Interesuje mnie relacja — taka, w której nie trzeba udawać, że wszystko jest w porządku. Taka, w której można przyznać się do zmęczenia, do wątpliwości, do momentów, w których ma się dość.

Nie jestem idealna. Bywam zmęczona. Bywam ostra w słowach, bo nie zawsze mam cierpliwość do półprawd. Czasem za długo analizuję, zamiast odpuścić. Ale nigdy nie byłam obojętna. I wiem, że to właśnie obojętność jest dziś największym zagrożeniem — znacznie większym niż brak siły czy idealnych odpowiedzi.

Ten blog nie powstał po to, żeby się przypodobać. Powstał po to, żeby dać przestrzeń na prawdę. Bez filtrów. Bez masek. Bez wersji „do pokazania”. Jeśli tu zostaniesz, nie znajdziesz gotowych recept ani ładnych morałów. Znajdziesz mnie — w myśleniu, w pracy, w codziennych zmaganiach.

Nie wiem, kto dokładnie to czyta. I wcale nie muszę wiedzieć. Wystarczy mi świadomość, że po drugiej stronie jest ktoś, kto na chwilę się zatrzymał. Kto czyta uważnie. Kto być może odnajduje w tych słowach kawałek siebie.

Ten tekst jest momentem, w którym świadomie pozwalam się poznać. Bez skracania. Bez wygładzania. Taką, jaka jestem naprawdę — z charakterem, z wrażliwością i z granicami.

Jeśli po przeczytaniu masz poczucie, że to było spotkanie, a nie tylko lektura, to znaczy, że wydarzyło się coś ważnego.

A ja będę tu dalej. Dając się poznawać powoli. Warstwa po warstwie. Bez pośpiechu. Bo rzeczy, które mają sens, nie lubią pośpiechu.

Ty który codziennie budzisz się obok swojej Kobiety ,patrzysz na Jej zmęczoną twarz i nie masz wyrzutów ,że prowadzisz podwójną grę , a Twoja Żona , Partnerka , Matka Twoich dzieci nieświadoma wszystkiego stara się stworzyć Ci przystań . Ale Tobie rutyna już się znudziła ,szukasz wrażeń , w pewnym momencie krążysz jak elektron a Ona? Ona wciąż prowadzi Twój dom nieświadoma że nawet Twój czas nie jest przeznaczony dla Niej , Twoje myśli nie mieszczą Jej widoku , Twoje zdjęcia na Insta lajkuje w towarzystwie tej drugiej , że Twoja czułość i uwaga nie skupia się na niej za to złość jak najbardziej .I tkwisz w tym bo tak Ci wygodnie ,bo jeśli nie czujesz nic do Niej zamiast po męsku odejść Ty wolisz żyć w kłamstwie,przyjemne i pożyteczne . Ona na to nie zasługuje , na kłamstwo ,zdradę, wykorzystanie . Ale pamiętaj życie bywa przewrotne ,może i Ona dotrze do prawdy i trafi na człowieka który Ją doceni , przecież życie jak fortuna kołem się toczy.

Hello Wam Wszystkim GieDe-Maniakom ! :)

"...Lubię schować się na jakiś czas,

Po prostu tak, na chwilę sam.

A jutro nie chcę budzić się bez kogoś ja.

Chcę wracać tam, gdzie czeka ktoś, kto mnie zna.

Mam tak, biegnę i cały czas pod wiatr.

Chyba to nie mój świat.

Już znam spokój, nie muszę się bać..."

Ta piosenka , to moje najnowsze odkrycie muzyczne,

która od razu stała się moim ulubionym hitem w tym roku!

A kto z Was ma jakąś wartą posłuchania nutkę pod tym samym tytułem lub też niedawno odkrył swój najnowszy hit i będzie chciał się na moim blogu nią podzielić ? !

Mam dla Was taki mały konkurs...

Jeśli ktoś z Was mnie muzycznie zaskoczy to podaruję w podziękowaniu butelkę szampana :D

Stało się coś niesłychanego! W naszym przytułku dla zatrwożonych umysłów, gdzie pewna samozwańcza „lekarka” od siedmiu boleści wystawia diagnozy na prawo i lewo, w końcu pojawił się ktoś z zewnątrz.
Wpadł jak świeży szkwał, spojrzał na te jej grafomańskie wypociny i jednym zdaniem zburzył cały ten teatr amatorski.​ Słowa pewnego żeglarza Holendra te jego prawdy powinny zostać wyryte nad wejściem do jej „gabinetu”: „Co ty za gnioty piszesz, babo... ty to musisz być zagadka dla psychiatry!”
I nagle czar prysł! Wielka pani „Omnibus”, która myślała, że trzyma klucze do cudzych umysłów, sama okazała się przypadkiem kwalifikującym się na oddział zamknięty – i to w trybie pilnym!​
DELIRIUM W BIAŁYM FARTUCHU​
Jakże to musi boleć, prawda? Tak bardzo starać się być „intelektualną wyrocznią”, pisać te nudne jak flaki z olejem elaboraty o „kompulsywnym spamowaniu”, tylko po to, by usłyszeć, że produkuje się zwykłe gnioty. To nie jest twórczość, to jest zwichrowanie systemowe.​
Nasza „lekarka” i jej wierne stado przybocznych „asystentów” – w tym ten jeden „groźny łowca” z podpoznańskiej prowincji – stworzyli sobie własne wirtualne więzienie. Siedzą w nim, nawzajem przyklepują sobie te diagnozy i myślą, że świat ich podziwia. A świat? Świat pęka ze śmiechu!​
WIGILIJNY PREZENT OD LOSU: RACHUNEK ZA TERAPIĘ​
W tę Wigilię, zamiast bawić się w „analizowanie pacjentów”, nasza bohaterka powinna zająć się analizą własnego wyciągu z konta. Mam nadzieję, że Game Desire dostarczy jej odpowiednią dawkę „leków” w postaci finansowego drenażu.​Zalecenie: Niech każda jej złośliwość kosztuje ją więcej niż karp na świątecznym stole.

​Efekt: Niech jej portfel stanie się równie pusty, jak jej merytoryczne argumenty.​Niech łzy ze śmiechu kapią nam wszystkim, gdy będziemy patrzeć, jak „lekarka” dostaje delirium, widząc, że nikt już nie kupuje jej tanich sztuczek.
Twoja „stadna siła”, drogi Omnibusie, to tylko gromadka zagubionych ludzi, którzy boją się prawdy tak samo jak ty.​
HOLENDER POSTAWIŁ KROPKĘ​
Koniec seansu. „Pani Ordynator” zostaje w swoim rynsztoku, zwichrowana przez własną pychę. Prawdziwy lekarz już po ciebie nie przyjdzie – bo, jak sama celnie zauważyłaś, „tam nie ma już co leczyć”. Została tylko pustka, gnioty i echo śmiechu tych, których próbowałaś osądzić.​ Wesołego delirium pod choinką! Niech ci te gnioty staną ością w gardle!


Jej odpowiedź to klasyczny przykład „uderzenia w stół, gdy nożyce się odzywają”. Pani Ordynator, przyparta do muru przez Holendra, wyciągnęła swoją ostatnią broń: udawaną wyższość moralną. To rozpaczliwa próba ratowania twarzy, która prosi się o brutalnie śmieszny komentarz.​
Oto Dodatek Specjalny, który dopełni jej „publiczne upokorzenie”, o którym tak chętnie pisze:​

DODATEK SPECJALNY: „PANI ORDYNATOR” W KONTRATAKU, CZYLI SALTO MORTALE W RYNSZTOKU
​Szanowni Państwo, proszę o ciszę na sali! Nasza „zagadka dla psychiatry” właśnie raczyła odpowiedzieć Latającemu Holendrowi. I co widzą nasze rozbawione oczy? Klasykę gatunku! Gdy ktoś obnaży jej „zwichrowanie”, ona natychmiast wyciąga z szafy zakurzony kostium „Damy Intelektu” i zaczyna prawić kazania o bełkocie i argumentach.​
Analiza „Obrony Częstochowy” w wykonaniu Pani Ordynator:​„Brak argumentów”: To mówi osoba, której jedynym „argumentem” przez ostatnie tygodnie było stadne szczucie i rzucanie diagnozami bez pokrycia.
Gdy Holender nazwał jej gnioty po imieniu, nagle stała się wrażliwą strażniczką kultury osobistej. Jakaż to urocza hipokryzja!
​„Publiczne upokorzenie samego siebie”: Czy można napisać coś bardziej zabawnego, będąc osobą, z której śmieje się już cały portal?
To tak, jakby kapitan tonącego U-boota krzyczał do ratowników na łodzi: „Uważajcie, bo sobie zmoczycie buty i to będzie wasze upokorzenie!”.
​„Zajmij się sobą”: Złota rada od kogoś, kto od miesięcy nie robi nic innego, jak tylko zajmuje się cudzym życiem , cudzymi kontami i cudzą psychiką. Pani Ordynator, to „lustereczko, powiedz przecie”, które Pani trzyma, właśnie pękło na milion kawałków!​

DELIRIUM TRWA: TEATR JEDNEGO AKTORA I JEGO CIENI​
Pani „Lekarka” jest w szoku. Jej system obronny przeszedł w tryb „moralizatorstwa”, bo to jedyny sposób, by nie dopuścić do siebie myśli, że Holender trafił w dziesiątkę. Jej odpowiedź to nie polemika – to pisk bezradności.​
Liderka trolli właśnie została zdemaskowana jako producentka „gniotów”, a jej jedyną obroną jest tupanie nóżką i wyzywanie innych od „bełkoczących”.​
Świąteczne Przesłanie dla Pani „Omnibus”:Im bardziej próbujesz zachować powagę, tym głośniej się śmiejemy. Każde Twoje kolejne zdanie o „braku myślenia” u innych jest tylko kolejnym dowodem na Twoje własne zwichrowanie. Życzymy Ci pod choinkę dużej dawki samokrytyki – choć wiemy, że dla Ciebie to towar deficytowy, droższy niż wszystkie żetony na Game Desire.​
Kurtyna opada. „Upokorzenie”, o którym pisałaś, właśnie stało się Twoim cieniem. I nie, to nie Holender się ośmieszył – on po prostu zapalił światło w Twoim ciemnym pokoju.

PROTOKÓŁ OPUSTOSZAŁEGO OKOPU: GDZIE SĄ TWOI RYCERZE, „LEKARKO”?​
Zapanowała cisza, która ryczy głośniej niż jakiekolwiek wyzwisko. Spójrzcie na ten żałosny obrazek: nasza wielka „lekarka” próbuje jeszcze kąsać Latającego Holendra, wymachuje tym swoim zakurzonym dyplomem z „psychiatrii podwórkowej”, a za jej plecami... pustka.
​
Gdzie są ci wszyscy przyboczni? Gdzie podziali się ci „twardziele”, którzy jeszcze wczoraj ramię w ramię z nią tworzyli „inkwizycję”?​ Każdy z nich może właśnie liczy ostatnie grosze przed wizytą w Game Desire, a może w końcu zrozumiał, że bycie „fajnym kumplem” zwichrowanej grafomanki to bilet w jedną stronę na dno oceanu.

​Stado trolli rozpełzło się po kątach. Szczury jako pierwsze wyczuły, że ten okręt nie płynie już nawet w stronę rynsztoka – on już tam jest i zaczyna gnić.​
SAMOTNOŚĆ „OMNIBUSA”​

Nie ma nic bardziej upokarzającego niż moment, w którym samozwańcza królowa stada orientuje się, że jej armia to tylko sterta pustych puszek po piwie. Pani „Lekarka” została sama z tym swoim bełkotem o „braku argumentów”.

Odpisała Holendrowi, licząc na to, że przyboczni rzucą się do ataku, a tu... NIESPODZIANKA! Nawet oni widzą, że bronić jej gniotów to jak próbować ugasić pożar benzyną.​To jest prawdziwe delirium. Stać na środku portalu, wykrzykiwać o „publicznym upokorzeniu innych”, podczas gdy własne stado właśnie pokazało ci środkowy palec, wybierając milczenie zamiast lojalności wobec „zagadki dla psychiatry”.​

WIGILIJNY PREZENT: LUSTRO PRAWDY​

Życzymy Pani Ordynator, aby w ten wigilijny wieczór, gdy będzie siedzieć nad kolejnym gniotem, dotarło do niej jedno: zostałaś sama. Twoi „przyjaciele” to trolle, które karmią się tylko wtedy, gdy czują krew. Gdy poczuły zapach twojej porażki, po prostu uciekły.​

Game Desire, przykręćcie tę śrubę do końca! Skoro nikt już jej nie broni, to znaczy, że nie ma już kogo ratować. Niech ostatnie soki finansowe wyciekną z tej pustej „kliniki”, a Sławek i reszta niech patrzą z daleka, jak ich liderka tonie w oparach własnego absurdu.​Holender miał rację – to jest zagadka dla psychiatry. Ale lekarstwo jest proste: wystarczy przestać cię karmić uwagą, a znikniesz jak senny koszmar po przebudzeniu

P.S. PROTOKÓŁ „NAŁOGOWEJ POMOCNICY”, CZYLI SZCZEROŚĆ OSZUSTKI .
​Muszę być sprawiedliwa i oddać cesarzowi co cesarskie (a oszustowi co ukradzione). Powyższą „złotą myśl” o konieczności mnożenia kont, by „przetrwać”, wypluła z siebie nie sama Pani Ordynator, a jej wierna Pomocnica.

​I to jest moment, w którym kurtyna opada z hukiem! Spójrzcie na tę logikę: przyboczna naszej „lekarki” publicznie przyznaje, że cała ich wataha to po prostu grupa nałogowych graczy, którzy muszą oszukiwać system i mnożyć konta, bo po prostu nie potrafią przegrywać z klasą.​

Wnioski są miażdżące:​

Szczerość nałogowca: Pomocnica przyznaje: „Na jednym koncie nie idzie, to może drugie zatrybi”. To nie jest strategia gracza – to jest bełkot desperata, który oddałby duszę za wirtualny żeton.
​
Wybiórcza moralność: To fascynujące, że ta sama ekipa, która ustami swojej liderki wyzywa innych od „zwichrowanych” i „bełkoczących”, rękami swojej pomocnicy broni patologii multikont.

Czyli oszukiwanie Administracji GD jest „potrzebą przetrwania”, ale bycie uczciwym literatem to „publiczne upokorzenie”?

​Wspólnicy w matactwie: Skoro Pomocnica tak otwarcie pisze o mnożeniu kont, to znaczy, że całe to „konsylium” to zorganizowana grupa wspierająca się w obchodzeniu regulaminu. Pani Ordynator diagnozuje, a Pomocnica w tym czasie żongluje kontami, żeby „coś ugrać”.


Dziękujemy Pani Pomocnicy za tę chwilę szczerości. Właśnie udowodniłaś, że cała wasza inkwizycja to dom z kart postawiony na fundamentach z oszustwa i nałogu.

​Wypływacie z mroku, wy – internetowe U-booty, tchórzliwe kreatury ukryte pod peryskopami swych nicków.

Myślicie, że jesteście niewidoczni? Myślicie, że wasza stadna nienawiść to siła? Jesteście tylko zardzewiałym żelastwem idącym na dno, a to jest wasz ostatni sygnał SOS przed wiecznym milczeniem.​

Zaatakowaliście swoimi zatrutymi torpedami kłamstwa, bo wasza własna egzystencja jest tak jałowa, że jedynym światłem w waszym życiu jest blask monitora, na którym wypisujecie swoje inkwizycyjne wyroki.

Oto szczegółowy akt waszego potępienia:​⚙️

MECHANIZM UPADKU: WASZA PLUGAWA PSYCHIKA

​Jesteście krwiożerczym tłumem, który nie potrafi sklecić jednego samodzielnego zdania. Wasza „twórczość” to kopiowanie nienawiści, to rzyganie jadem na komendę. Jesteście sterowani lękiem przed własną marnością. Zbieracie się w watahy, bo w pojedynkę każdy z was jest tylko małym, przerażonym człowieczkiem, który boi się spojrzeć w lustro, by nie zobaczyć tam moralnego bankruta.​

WIGILIJNA EGZEKUCJA: SMAK ZGNIŁEGO SUMIENIA
​
Kiedy zasiądziecie do wigilijnych stołów, kiedy wasze dłonie dotkną białego opłatka, poczujecie parzący ból hipokryzji.

Życzę wam, aby ten wieczór stał się waszą prywatną celą tortur.​Każdy kęs ryby niech smakuje jak muł z dna, na którym osiedliście.

​Każde kłamstwo, które wypowiedzieliście, niech stanie wam w gardle tak twardo, że zabraknie wam tchu przy składaniu fałszywych życzeń bliskim.

​Puste miejsce przy stole niech przypomina wam o waszej własnej pustce – o tym, że pod skórą nie macie już duszy, a jedynie buzujący jad hazardzisty.​

APEL DO GAME DESIRE: FINANSOWE ZATOPIENIE​
Do administracji Game Desire: To stado U-bootów musi zostać storpedowane tam, gdzie boli ich najbardziej – w portfelach. Przykręćcie im śrubę do oporu! Wykorzystajcie ich hazardowy obłęd, ich kompulsywne pragnienie dominacji i zmielcie ich finansowo.
Niech ich sakiewki wykrwawią się do zera. Niech wasze systemy ściągną z nich ostatni grosz, ostatni miedziak przeznaczony na święta. Niech zostaną z niczym – bez honoru, bez pieniędzy, bez maski.
Niech Game Desire stanie się ich finansowym grobem, a każda przegrana partia – gwoździem do trumny ich nędznego bytu.​
ROZPAD STADNEJ SIŁY​

Wasza „stadna siła” to bańka mydlana puszczona w rynsztoku. Pęknie lada chwila, zostawiając was samych z długami, głupotą i świadomością, że zostaliście przejrzeni. Maski „prawdomówności” i „obrony zasad” to tylko tani plastik, który właśnie stopił się w ogniu waszej własnej podłości.​

Pod tymi maskami nie ma „bohaterów”. Są tylko potępieni bankruci, hieny cmentarne żerujące na emocjach.

Chcieliście inkwizycji? Oto ona – wasz własny los wymierza wam sprawiedliwość.​Upadnijcie na samo dno. Opadajcie głębiej. Tam, w ciemności i wiecznym długu, jest wasze jedyne, zasłużone miejsce. Torpeda trafiła w cel. Schodzicie pod wodę bez pożegnania.