O tym, że muzyka łączy (chyba bardzo rzadko dzieli??) pokolenia nie trzeba nikomu przypominać.
Czego słuchacie? Kiedyś? Dziś? Ciągle?
https://youtu.be/0r7xEf-zVQU?si=bfTj-R1nWT7trXOy

W samotności sam pożerasz siebie; pośród ludzi- wielu pożera ciebie . Co sądzicie o tym

W kawiarni i kinie pełno wolnych miejsc ...

https://www.youtube.com/watch?v=2c8IJnkBXPY

https://www.youtube.com/watch?v=0G8vyRTOqP0

Co prawda administracja oficjalnie jeszcze nie dodała najważniejszego turnieju w świecie pokera do dostępnej rozpiski to warto o nim przypomnieć.

Liczę na waszą obecność, bo jako broniący tytułu podwójny mistrz Turnieju Noworocznego chciałbym by było nas jak najwięcej.

A i bym zapomniał: Nic tutaj na serwerze nie robicie, administracji brak, pomysłów brak, forum brak, turniejów brak.

"Za dużo pijemy,
za dużo palimy,
bezmyślnie wydajemy pieniądze,
za mało się śmiejemy,
za szybko jeździmy,
za bardzo się złościmy,
zbyt późno chodzimy spać,
wstajemy zbyt zmęczeni,
czytamy za mało książek,
oglądamy za dużo telewizji.
Pomnożyliśmy nasze dobra, ale zredukowaliśmy wartości.
Za dużo mówimy, za rzadko kochamy i za często nienawidzimy.
Nauczyliśmy się zarabiać na życie, ale nie umiemy żyć.
Dołożyliśmy sobie lat do życia, ale nie życia do tych lat." George Carlin 

Czy współczesne społeczeństwo, mimo postępu technologicznego i rozwoju materialnego traci z oczu prawdziwe wartości, takie jak- miłość, przyjaźń, relacje międzyludzkie, autentyczność, zdrowie psychiczne...?

Dlaczego niemal wszyscy stąd dodają fake fotki? Najwięcej kobiet, a mniej inteligentniejsi neandertalczycy pchają się do nich na privy drzwiami i oknami :D
Wstydzicie się siebie czy o co chodzi? Ja tego pojąć nie potrafię, pewnie za głupi jestem :D

Najgorsze w utracie zaufania jest to, że nie słychać momentu, w którym ono pęka. Nie ma dźwięku. Nie ma ostrzeżenia. Jest tylko cisza, która nagle robi się cięższa niż wcześniej. I to właśnie ona zostaje na długo.

W związkach po złamanym zaufaniu ludzie wciąż mówią „kocham”, ale te słowa brzmią inaczej. Jakby były wypowiadane z ostrożnością, jakby trzeba było uważać, żeby nie powiedzieć ich za głośno. Bo kiedyś zostały powiedziane z całego serca — i to serce zapłaciło za to najwyższą cenę.

Zaczyna się od drobiazgów. Od myśli, których się nie wypowiada. Od emocji, które zostają w gardle. Od momentu, w którym ktoś rezygnuje z prawdy, bo boi się, że prawda zostanie źle przyjęta. I wtedy relacja jeszcze trwa, ale bliskość już krwawi.

Najbardziej rozdzierające jest to, że serce pamięta. Pamięta, jak to było ufać bez sprawdzania. Jak to było zasypiać spokojnie, nie analizując każdego słowa. Jak to było wierzyć, że można oddać się w całości i nie zostać z tym samemu. Ta pamięć wraca nocami. I boli bardziej niż sama strata.

Oddanie siebie w stu procentach po takim doświadczeniu zaczyna przypominać coś nierealnego. Jak wspomnienie z innego życia. Jak coś, co było możliwe tylko wtedy, gdy nie znało się jeszcze ceny. Bo kiedy ktoś raz wziął czyjeś wnętrze i nie potraktował go z czułością, serce uczy się chronić nawet przed nadzieją.

W kolejnych związkach pojawia się ten moment, którego nikt nie widzi z zewnątrz. Chwila, w której można by się jeszcze otworzyć… albo zrobić krok w tył. I niemal zawsze wygrywa lęk. Nie dlatego, że uczucia są słabsze. Dlatego, że pamięć jest silniejsza.

Najbardziej wzruszające — i najbardziej bolesne — jest to, że ludzie po utracie zaufania nadal potrafią kochać. Tylko robią to ciszej. Jakby bali się obudzić coś, co jeszcze nie do końca się zagoiło. Kochają, ale zostawiają sobie wyjście awaryjne. Kochają, ale nie oddają kluczy do wszystkich drzwi.

Czasem tęsknota nie dotyczy już drugiej osoby. Dotyczy siebie sprzed lat. Tego, kim się było, zanim nauczyło się ostrożności. Zanim miłość przestała być czymś naturalnym, a stała się ryzykiem. Zanim serce zaczęło się pilnować.

I może właśnie to łamie najbardziej — świadomość, że nawet jeśli pojawi się ktoś dobry, cierpliwy, prawdziwy, to i tak część serca pozostanie w ukryciu. Nie dlatego, że nie chce wyjść. Ale dlatego, że boi się, że nikt jej nie ochroni.

Zaufanie, raz złamane, nie wraca w całości. Wraca nieśmiało. Drżące. Albo nie wraca wcale. A oddanie siebie jeszcze raz wymaga odwagi, na którą nie każdy musi się zdobywać.

Bo są rany, które nie krwawią.
One po prostu uczą serce, żeby już nigdy nie biło tak głośno jak kiedyś.

I może właśnie dlatego miłość po utracie zaufania jest cicha.
Nie dlatego, że jest słabsza.
Ale dlatego, że wie, jak bardzo potrafi zaboleć, gdy bije za głośno.

W Wigilię wielu ludzi siada przy stole i mówi o miłości.
O przebaczeniu.
O wartościach.
Ale prawda jest taka, że nie wystarczy pójść do kościoła, żeby być dobrym człowiekiem.
Nie wystarczy opłatek w dłoni, jeśli przez cały rok odwracałeś wzrok od cudzej krzywdy.
Jeśli milczałeś, gdy ktoś był niszczony.
Jeśli oceniałeś zamiast pomóc.
Jeśli łatwiej było powiedzieć „to nie moja sprawa”.
Dobro nie dzieje się raz w roku.
Nie dzieje się przy świeczce i kolędzie w tle.
Dobro dzieje się codziennie.
W rozmowie.
W empatii.
W odwadze, by nie przejść obojętnie.
Wielu ludzi dziś będzie „świętych”.
A jutro znów będą tacy jak zawsze.
I wiesz co?
To nie święta czynią człowieka dobrym.
To człowiek swoimi wyborami nadaje sens świętom.
Jeśli dziś czujesz w sobie więcej ciszy niż radości —to też jest w porządku.
Jeśli widzisz więcej prawdy niż lukru —to znaczy, że nie zasypiasz sumieniem.
Nie życzę Ci idealnych Świąt.
Życzę Ci odwagi, by być człowiekiem również wtedy, gdy nikt nie patrzy.

— Człowiek z Bliznami ❤️

Bądźmy dla siebie po prostu dobrzy ... Nie tylko od święta.