rendzi

Każdego roku rodzice Maksa przywozili go w wakacje do babci, a następnego dnia wracali tym samym pociągiem do domu.Pewnego dnia chłopiec mówi do swoich rodziców:„Jestem już całkiem duży. Co byście powiedzieli, gdybym w tym roku pojechał do babci sam?”Po krótkiej dyskusji rodzice zgadzają się.Stoją na peronie, machają mu i dają ostatnią radę przez okno, podczas gdy Maks myśli:„Wiem, mówiłeś mi to już sto razy!”  Pociąg zaraz odjedzie, a ojciec szepcze:„Synu, jeśli nagle poczujesz się źle lub będziesz się bał, to dla ciebie!”I wkłada mu coś do kieszeni. Teraz chłopiec siedzi sam w pociągu, bez rodziców, po raz pierwszy.Patrzy na przesuwający się za oknem krajobraz, wokół niego nieznajomi ludzie spieszą się, hałasują, wchodzą i wychodzą z przedziału, konduktor zwraca mu uwagę, że jest sam. Ktoś nawet rzuca mu smutne spojrzenie.Chłopiec czuje się coraz bardziej nieswojo.A teraz się boi.Opuszcza głowę, zwija się w kącie siedzenia, łzy napływają mu do oczu.Przypomina sobie, że ojciec coś mu włożył do kieszeni.Drżącą ręką szuka tego kawałka papieru, otwiera go:„Synu, jestem w ostatnim wagonie!”  Tak jest w życiu.Musimy pozwolić naszym dzieciom iść naprzód i im ufać.Ale zawsze powinniśmy być w ostatnim wagonie, żeby się nie bały!